Το κάστρο της Ωριάς βρίσκεται βορειοδυτικά του Τουρκολέκα σε λόφο στους πρόποδες του όρους Ελληνίτσα, σε δυσπρόσιτη και δύσβατη θέση. Το κάστρο τοποθετείται μεταξύ των συνόρων της Μεσσηνίας και της Αρκαδίας και πιστεύεται ότι έχει κατασκευαστεί στη θέση της αρχαίας μεσσηνιακής πόλης, Άμφειας. Η πρώτη αναφορά σε αυτό χρονολογείται το 1264, όταν μεταφέρθηκαν σε αυτό οι αιχμάλωτοι ηττημένοι βυζαντινοί αξιωματούχοι μετά τη μάχη του Μακρυπλαγίου. Με βεβαιότητα είχε ήδη κατασκευαστεί το 1297, όταν αναφέρεται στην γαλλική παραλλαγή του Χρονικού του Μορέως ως ελληνικό κάστρο. Το κάστρο έχει δύο εισόδους, μία δυτική στην θέση Νόγκ και μία ανατολική. Εντός του κάστρου σώζονται σε αρκετό ύψος ίχνη κτηρίων, ναών, πύργων, κινστερνών κ.α. Έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα των ναών Κοίμησης Θεοτόκου και Φανερωμένης. Ο οικισμός του κάστρου αναπτυσσόταν στη δυτική πλαγιά του, εντός του εξωτερικού οχυρωματικού περιβόλου και χρονολογείται στην υστεροβυζαντινή περίοδο. Το κάστρο, αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό, πολιορκείται το 1374 από τον βαΐλο του Μοριά επί πριγκίπισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης. Πολιορκία την οποία οι Φράγκοι αναγκάστηκαν να λύσουν, γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τόσο ισχυρό κάστρο. Το κάστρο πολιόρκησε, κατέλαβε και κατέστρεψε ο Μωάμεθ Β΄ Πολιορκητής το 1460, σφαγιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του. Αναφορά σε αυτό θα ξανασυναντήσουμε, όταν καταφεύγει εκεί ο υιός του Θ. Κολοκοτρώνη, Ιωάννης Γενναίος.